360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 1435 odcinkach

Opis z programu festiwalu: "Przedstawienie powstało z inspiracji powieścią Alicja w krainie czarów: dwoma Alicjami, podwójnością świata, lustrem, odbiciem, dwoistością znaczeń. Jako kontrapunkt, w drugiej części historii Alicji następuje wybuch wymienionego rozdwojenia, który przemienia się w dążenie jednostki do niezależności. To rozpad tradycyjnego „równego terenu” spowodował powstanie tańca na powierzchniach pionowych, który zmienił perspektywę widzenia przestrzeni zarówno dla aktorów jak i dla publiczności. Zostajemy tu wprowadzeni do alegorycznego świata podobnego do tego z książki Lewisa Carrolla.
Delreves to zespół taneczny, który założyli w Barcelonie wykonawcy Eduardo Torres i Saioa Fernandez. Dosłownie tańczą oni na ścianie. Z towarzyszeniem dwóch muzyków grających na żywo, tancerze wykonują układy choreograficzne na budynkach i innych wysokich strukturach. Używając elementów architektury jako podstawy ruchu scenicznego, pragną oni wprowadzać widzów do równoległego magicznego świata, gdzie nie istnieje grawitacja i gdzie możliwe jest latanie".

Opis z programu festiwalu: "Jak opowiedzieć o tym, jak jesteśmy delikatni i jak kruche jest nasze życie? Być może potrzeba do tego wysokiego tonu głosu i pełnej teatralizacji ciała? Po to tylko, by marzyć to mieszanka cyrku, tańca i wykonywanej na żywo muzyki, stworzona po to, by służyć ważnej sprawie: traktatowi pomiędzy jednostką a ludzkością i nadzieją. Pasaże choreografii to deklaracje miłości i wojny, które ucieleśniają twierdzenie, że można wiele stracić, ale nie wolno przestać marzyć.
Compagnie Etoile De Mer to cyrk powietrzny, taniec i emocje. W swoich przedstawieniach zespół korzysta z instalacji rozpiętych w przestrzeni majestatycznych drzew pośród architektury miast.
«Natura ma taką niewidzialną umiejętność komunikacji, która przemawia do każdego z nas. Wskazuje nam nasze pochodzenie, nasze dziedzictwo i zbliża nas wszystkich do siebie» - Philippe Bost".

Opis z programu festiwalu: "Dwójka farmerów wraz ze swoim bydłem rozgaszcza się na środku ulicy. Z wykorzystaniem dwóch sporych wehikułów, rozpoczynają oni działalność rolniczą i traktują wszystko wokół (włącznie z publicznością) jak swoją hodowlę. Ich wehikuły są wielofunkcyjne i mogą być przekształcane w zwierzęta, łóżka, kurnik, a nawet wytwórnię puddingu i ciastek. W końcu zamieniają się w ogromny instrument muzyczny i dzień pracy na farmie kończy się głośnym koncertem dzwonów.
Spektakle grupy Carbid są absurdalne, abstrakcyjne, zabawne i wyraziste. Artyści używają swoich głosów, ale nigdy nie wchodzą w dialogi. Akcja jest dziwna i nieprzewidywalna. Materiały i przedmioty codziennego użytku używane są w nietypowy sposób. Celem artystów grupy Carbid jest nie tylko dostarczanie publiczności rozrywki lecz także tematów do myślenia. Nie mają przy tym zamiaru niczego wyjaśniać, lecz tylko stymulować, kształtować i poszerzać obszar myśli i wyobraźni. Po spektaklu publiczność może porozmawiać z wykonawcami, dzieląc się spostrzeżeniami i pytaniami. Przedstawienia są również odpowiednie dla dzieci, które po zakończeniu mogą podejść bliżej i obejrzeć instrumenty oraz elementy scenografii".

Opis z programu festiwalu: "Otwiera się waliza i nagle pojawiają się dziwaczne figury, archetypowe postacie. Z kufra pełnego lalek wyskakują: Król i Błazen, Księżniczka i Książę, Policjant i Rabuś, Myśliwy i Królik. Waliza jest ich domem i sceną. Wiedzą, że nie są sami i zaciekawia ich publiczność, która przyszła, by na nich patrzeć. Zaczyna się więc gra: czasem wartka, a czasem uroczysta, czasem nieznośnie głośna, a potem znów bardzo spokojna, czasami niegrzeczna, a potem nagle przymilna...
Danny Moleneer i Jacob Slagman tworzą własną współczesną wersję teatru lalek. Ich inteligentne i poruszające przedstawienia są pełne akcji, dziwacznych sytuacji i szybkich przemian. To unikalny rodzaj teatru ulicznego!".