360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 1435 odcinkach

Wedle XVIII-wiecznej tradycji właściciele Morawicy, Tęczyńscy herbu Topór, ofiarowali w 1408 r. część murowanych zabudowań tutejszego zamku na potrzeby kościoła. Prawdopodobnie dolne kondygnacje obecnej plebanii są częścią budynku mieszkalnego zamku Toporczyków. Obecna, barokowa postać świątyni pochodzi z lat 1743-48.

Wzniesiona na jurajskim pagórze świątynia jest nietypowo schowana między budynkiem plebanii i barokową dzwonnicą z połowy XVIII wieku.

Kilkudziesięciometrowa wapienna baszta skalna góruje nad przełomowym odcinkiem doliny Rudawy nieopodal Zabierzowa. Wiąże się z nią legenda o rycerzu Kmicie, nieszczęśliwie zakochanym w córce właściciela sąsiednich Balic, który rzucił się zeń z koniem w przepaść.

"Piękne są brzegi Rudawy, kędy po szmaragdowem błoniu, spieszy do stóp wawelskiego zamku, w objęcia Wisły, ale stokroć piękniejsze kędy obszar nadbrzeżnego błonia ścieśniony jest czarownym rozdołem Szczyglic, wioski przyległej Balicom. Rozległa dolina ciągnie się bardzo daleko, i ginie wśród gór i ciemnych zarośli, jej dno wysłane jest najbujniejszemi łąkami, i przerznięte w podłuż obszernym i obfitym strumieniem Rudawy, który chwilowo: to ginie w gęstych zaroślach olszyny, to znowu wybiega jak srebrny olbrzymi wąż, i pełza swobodnie w rozległej dolinie. Po bokach strome wzgórza pokryte są gęstemi gajami brzeziny, między któremi gdzieniegdzie czarny świerk lub jodła, wybijają się w górę jak skamieniałe wodotryski, tu i owdzie niekszałtne massy skał przeglądają w zarośli, jak powalone ręką czasu zgrzybiałe zamki lub klasztory, a wśrodku stoi królowa doliny, wielka pionowa skała zwana przez jednych Zabieżowską jako należąca do wsi tego nazwiska, przez drugich zaś skałą Kmity, od nieszczęścia tu wydarzonego [...]. Stroma ta skała uwieńczona powojem i polnemi różami stoi wsparta na przepaścistym brzegu wzgórza i jedynie bokami przystęp do siebie daje, czym przypomina pionowe słupy skalne Adersbachu, Ojcowa i Pieskowej Skały. Na jej rospadłym szczycie stanąwszy, widziemy o ile ta skała panuje dolinie, bo tu i owdzie po obu stronach rzeki a mianowicie na przeciwnym jej brzegu południowym, Bukowiną zwanym, wybiegłe opoki zdają się być wieżyczkami twierdzowego wału a ona sama cytadelą." (Józef Mączyński: Pamiątka z Krakowa, część III, Kraków 1845).