360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 1435 odcinkach

"Gruntowny remont świątynia przeszła w 1879 r. (dobudowano wtedy zakrystię), a następnie w latach 1960-63 oraz w 90. XX w. W 2. poł. XX w. użytkowana była jako kościół rzymskokatolicki, a od 1951 r., po powrocie części Łemków, odprawiano w niej także nabożeństwa unickie. Ta typowa cerkiew zachodniołemkowska wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Ściany pokryto gontem, a dachy blachą. Dachy typu namiotowego są dwukrotnie łamane uskokowo. Wieża słupowo-ramowa o ścianach pochyłych, z izbicą ozdobioną falbanką. Układ wnętrza jest trójdzielny. Do węższego od nawy prezbiterium przylega zakrystia. Pod wieżą znajduje się część babińca. Dachy wewnątrz nawy i prezbiterium są namiotowe, w babińcu strop z fasetami. Polichromia figuralno-ornamentalna powstała w 1938 r. W wyposażeniu znajduje się późnobarokowy ikonostas z XVIII w., którego ciekawostką są rzadko spotykane rzeźby na antependiach - poniżej ikony Matki Boskiej przedstawienie Adama i Ewy, poniżej ikony Chrystusa Nauczającego - proroków. W prezbiterium mieści się ołtarz główny z XIX w., w nawie dwa ołtarze boczne o charakterze barokowym. " (Szlak Architektury Drewnianej, Kraków 2005).

Tę typową cerkiew zachodniołemkowską wzniesiono w 1764, po czym przebudowano w 1. połowie XIX wieku. Obecnie służy jako rzymskokatolicki kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, będąc filią parafii w Brunarach.

"W nawie i prezbiterium widać dachy namiotowe, w babińcu i zakrystii stropy płaskie. Polichromia ornamentalno-architektoniczna pochodzi z 1. poł. XIX w. Zabytkowe wyposażenie stanowią: barokowy ikonostas z XVIII w, przy północnej ścianie nawy barokowy ołtarz boczny z ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii z pocz. XVII w., w zwieńczeniu portalu zakrystii nieduża ikona Opłakiwanie Chrystusa." (Szlak Architektury Drewnianej, Kraków 2005).

"Świątynię zbudowano w 1837 r.; była odnawiana m.in. w 1900 r. oraz w latach dziewięćdziesiątych XX w. Jest to cerkiew łemkowska typu półnono-zachodniego, orientowana, trójdzielna. [...] Wnętrze ozdobione polichromią ornamentalną i figuralną z ok. 1900 r. Na ścianach malowidła architektoniczne, na stropie nawy Trójca Święta, na stropie babińca Opieka Bogurodzicy. W prezbiterium ołtarz z połowy XIX w. Między prezbiterium a nawą współczesna przegroda o charakterze ikonostasu. W dolnej części cztery ikony namiestne, pochodzące prawdopodobnie z początku XX w. Ponad nimi na ścianie umieszczono współczesne obrazy apostołów oraz duży wizerunek Chrystusa i Boga Ojca. Po bokach tego niecodziennego ikonostasu, na ścianie nawy, wiszą starsze ikony będące pozostałością dawnego ikonostasu: Matka Boża z Dzieciątkiem i Chrystus Pantokrator (prawdopodobnie z początku XIX w.)." (Cerkwie drewniane Karpat, Pruszków 2003).

Drewniana cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem Narodzenia Bogurodzicy została wzniesiona w 1810 roku z fundacji hrabiego Siemieńskiego z Biecza, ówczesnego właściciela Łosia. Przez następne lata rozbudowywana, w 1928 roku została znacznie powiększona (zwróćcie uwagę na szerokość nawy!). Od 1947 użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, wróciła do parafii greckokatolickiej w latach 90. XX wieku.

Bogatą polichromię na ścianach i stropie wykonał w roku 1935 Mikołaj Galanka. Pomiędzy nawą a prezbiterium znajduje się niemal kompletny ikonostas z przełomu XVIII i XIX wieku. W nawie dwa barokowe ołtarze boczne - Wniebowstąpienia i Chrystusa Błogosławiącego; na ścianach kilka ikon i obrazów z XIX-XX wieku.