360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 1454 odcinkach

Tę typową cerkiew zachodniołemkowską wzniesiono w 1764, po czym przebudowano w 1. połowie XIX wieku. Obecnie służy jako rzymskokatolicki kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, będąc filią parafii w Brunarach.

"W nawie i prezbiterium widać dachy namiotowe, w babińcu i zakrystii stropy płaskie. Polichromia ornamentalno-architektoniczna pochodzi z 1. poł. XIX w. Zabytkowe wyposażenie stanowią: barokowy ikonostas z XVIII w, przy północnej ścianie nawy barokowy ołtarz boczny z ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii z pocz. XVII w., w zwieńczeniu portalu zakrystii nieduża ikona Opłakiwanie Chrystusa." (Szlak Architektury Drewnianej, Kraków 2005).

"Cerkiew powstała w 1653 r. i przez wieki ulegała licznym przebudowom. Z oryginalnej budowli do dziś dzień zachowała się jedynie nawa oraz portal zachodni, który przeniesiono do obecnego, później zbudowanego babińca. W 1710 r. w miejscu pierwotnego prezbiterium zbudowano obecne prezbiterium wraz z zakrystią. W 1783 r. dostawiono wieżę, która najprawdopodobniej obejmowała wówczas słupami stary babiniec. Jej budowniczymi byli Dymitr Dekowekin i Teodor Rusynko z Varadki, o czym świadczy podpis na belkach wieży (większość opracowań wymienia Teodora Rusinkę z Biesiadki, lecz jest to błędne odczytanie napisu). W 1870 r. powiększono babiniec do szerokości nawy, tak że słupy wieży mieszczą się obecnie w jego wnętrzu. Od tego czasu cerkiew kilkakrotnie remontowano; [...] W 1995 r. cerkiew w Owczarach wraz z kościołem w pobliskiej Sękowej otrzymała prestiżową nagrodę Prix Europa Nostra za najlepiej utrzymaną budowlę zabytkową.

Od 1947 r. cerkiew jest użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, filia parafii w Sękowej. Po 1956 r., gdy do wsi powróciła część dawnych mieszkańców, sporadycznie odprawiano tu nabożeństwa greckokatolickie. Dopiero od 1998 r. są one odprawiane regularnie (ksiądz dojeżdża z Łosia nad Ropą).

Między prezbiterium a nawą ikonostas z XVIII w. Znajdujące się w nim ikony pochodzą prawdopodobnie z dwóch warsztatów malarskich. Ikony namiestne (Przemienienie na Górze Tabor, Matka Boża z Dzieciątkiem, Chrystus Nauczający i Opieka Matki Bożej), prazdniki, medaliony z wrót carskich i malowidła na cokole ikonostasu powstały prawdopodobnie w 1712 r. i są dziełem znanego malarza Jana Medyckiego. [...] Pozostałe ikony - dzieło nieznanego twórcy - pochodzą z 1756 r. Poniżej głównej ikony Deesis rzadko spotykana ikona Chrystusa w Grobie oraz dwa przedstawienia zmierzających do Grobu apostołów i niewiast.

Pośrodku prezbiterium ołtarz główny. Przy ścianie wschodniej niewielki ołtarzyk z ikoną Chrystusa Nauczającego z XVII w., pochodzącą prawdopodobnie z pierwotnego ikonostasu. W ołtarzu bocznym przy ścianie północnej nawy XVII-wieczna ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem w metalowej sukience. Przy ścianie południowej barokowy ołtarz z dużą ikoną św. Mikołaja z początku XVIII w." (Cerkwie drewniane Karpat, Pruszków 2003).

"Schodząc po równi Magury Wątkowskiej do Gorlic, napotykamy wystający z wysokich topól strzelisty, gontowy dach. To wykonany z ręcznie ciosanych bierwion kościół św. św. Filipa i Jakuba Apostołów w Sękowej (patronów wędrowców), wzniesiony około 1520 r., późnogotycki, zrębowy, jednonawowy i orientowany, z drewna modrzewiowego. Otoczony jest rzędami podcieni (sobotami) podobnie jak kościółek w Lipnicy Murowanej. Układ przestrzenny wnętrza nie przetrwał w pierwotnej postaci. Zniszczony został przez wojska austro-węgierskie w czasie kampanii gorlickiej I wojny światowej, które urządziły tu stajnię, a drewno przeznaczyły na budowę umocnień obronnych! Kościół odrestaurowano w 1918 r. W świątyni zachowały się jedynie późnogotyckie portale, chrzcielnica z 1522 r., późnorenesansowy ołtarz z XVII wieku oraz polichromia. U stropu charakterystyczna belka tęczowa z krucyfiksem. Świątynia została uhonorowana w 1994 r. przez organizację Europa Nostra za wzorową konserwację. Obiekt wpisany na listę UNESCO w 2003 r." (Tekst z ulotki Sękowa - obiekt na liście UNESCO).

"Kościół parafialny św. Stanisława Biskupa w Skrzyszowie z 1517 r. to budowla konstrukcji zrębowej, o dużej jak na drewnianą świątynię bryle. W XVIII w. powiększono nawę i dostawiono słupową wieżę z obiegającym izbicę balkonikiem - hurdycją. Pod koniec XVIII w. do nawy dobudowano dwie duże kaplice, "żeńską" i "męską", tworzące transept. Zaczepy na ścianach prezbiterium pod dachem to rzadkość w kościołach powstałych po wieku XV. Zarówno ściany, jak i dachy kryte są gontem. Wśród zachowanych detali architektonicznych warte uwagi są portale późnogotyckie wycięte w ośli grzbiet, w tym jeden w zachodniej ścianie nawy z dodatkowym schodkowym zdobieniem. Ściany i stropy pokrywa secesyjna polichromia z 1907 r. W 1962 r. odkryto również pozostałości starszych polichromii: późnogotyckiej z ok. 1517 i rokokowej z 1777 r. Do najstarszych i najciekawszych elementów wyposażenia należą późnogotyckie stalle w prezbiterium (przełom XV i XVI w.), na których można rozpoznać herb rodu Tarnowskich - Leliwę oraz pochodzący z tego samego okresu obraz św. Stanisława ze św. Wacławem i Michałem Archaniołem, umieszczony w centralnym polu ołtarza głównego. Warte uwagi są również późnogotycki krucyfiks z końca XV w. na belce tęczowej oraz gotycka figura św. Barbary z tego samego okresu. Większość pozostałego wyposażenia: nastawa głównego ołtarza, ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica, organy i ławy są barokowe i pochodzą z XVII-XVIII w. Rokokowy ołtarz w kaplicy został wykonany pod koniec XVIII w." (Szlak Architektury Drewnianej, Kraków 2005).